Atölye Çamur’un ardından… Atölye Çamur and after


Ilk pesimist yazımın üzerinden epeyce zaman ve 5 ton kadar killi toprak geçtikten sonra diyebilirim ki artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Bu biraz iddialı gibi görünmüş olabilir, ama gerçek bu. Zor bir kış ve üzerine daha zor geçen bir yazın ardından, ‘oldu’, ‘olmadı’, ‘olacak mı’, derken Eylül’ün son haftası geldi ve kendimizi bahçede bulduk. Gitte, Viktoria, ben, Elisabeth, Christa ve tabii ki çocuklar…

Sonrasını bu siteyi ve Facebook adresimizi takip edenler az çok bildikleri için sadece kısa bir özet geçeceğim, çocuklar gibi şendik! 7 ardışık gün ve ardından bir ay boyunca kerpiçle içiçe olup, ellerimiz ve ayaklarımızı epeyce hırpaladıktan, gün sonunda el arabaları, kovalar, fırçalar arasında temizlik yapmaya çalışırken – ki epeyce pis bir iş- bile gülümserken anladım ki halimden memnunum, eh bu da epey iyi bir şey, hele ki benim için.

Bu yazının asli amacına dönecek olursak, bütün bu sürecin öncesinden -her açıdan hazırlandığım -hazırlık kısmından bahsetmek istiyorum.

Ben o gerçekten çalışkan insanlardan değilim, kararlı olmak, uygulamak gibi konularda zayıfım. Çok sık ortaya çıkmasa da mükemmeliyetçi bir tarafım var. Alman tedrisatından geçmenin mirası, dakiğim, detaycıyım, takipçiyim ama maalesef inatçı değilim. Bir sıra iyi, bir sıra da kötü huyun birleşimiyim kısaca. Fakat bu pek çok huyumun ve huysuzluğumun o kadar bilincinde değildim. Bu noktada Gitte ve ‘to do list’leri hayatıma girdiler. İyi ki.

Gitte aslen yaşam koçu, Türkçe’de çokca içi boşaltılmış ve biraz burun kıvırarak baktığımız koçluğun, kafası karışık ya da yönünü yitirmiş bir insan için ne kadar yönlendirici – kurtarıcı olduğunu ben bizzat tecrübe ettim ki yola çıkışımız hiç bu niyete dayanmıyordu.

Önce düşünme biçimim değişti, katiyen olmazdan, neden olmasına doğru bir geçişten bahsediyorum, pek önemli gibi gözükmeyen bu değişim aslında tüm yaşamın anahtarını elinizde tutmakla eş değer. Yapamayacağınızı, olmayacağını düşündüğünüz, daha ikinci kelimede ‘yok o öyle olmaz, imkansız’ı yapıştırdığınız pek çok şeyi, olacak olsa da, olmasa da denemeye, bu uğurda çaba harcamaya başlıyorsunuz, bir süre sonra bakıyorsunuz ki bütün o olmazlar, ne tuhaf ki gerçekleşiyor. Evet bazen de gerçekleşmiyor ama nema problema.

Düşünme biçimi değiştikten sonra sebat, kararlık, deneme gibi uğraşlarda beraberinde geliyor zaten, ama en önemlisi bütün bu süreçte size rehberlik eden, bu süreçten sıkılmayan, her inancınız azaldığında -benim gibi zor dönemlerin ortasındayken dahi- motive eden bir rehber.

Benimkisi Gitte oldu, vardığımız sonuç ortada Atölye Çamur gerçek oldu, devam edeceğiz, devam edeceğim…

Herkese daha iyi bir hayat diliyorum… Eda

*** *** ***

Now, only after some months after my first pessimistic confession and 5 tons of earth, I can confidently say that nothing will be the same anymore. It might seem to idealistic, but this is the truth. After a difficult winter and even a more depressing summer, the September had arrived and we had found ourselves in the garden – Gitte, Viktoria, Elisabeth, Christa, me and of course all the kids.

I will just summarise it since people who followed our Facebook page and blog surely know what had going on. We were full of joy and happiness. We were in the mud for exactly 7 days in a row and than periodically in the following month. I have just come to realise that i was so happy as i was cleaning up the mass at the end of each day: washing the buckets, brushes, carrying the materials and messing up our hands and feet. It is a real dirty job actually. But i was smiling and enjoying it truly, which is already something. Definitely for me though.

But why do I write this post today? I would like to talk about the background of this event.

I am not one of those hardworking people. I am not efficient in taking decisions and applying them. I am a perfectionist although it doesn’t appear that often. Having a german educational background, I am mostly on time, careful about the detail and dedicated, although not insistent. I have some useful and some useless habits. I didn’t know, or wasn’t aware of these habits though. At that point Gitte’s ‘todo’ lists entered my life.

Gitte is actually a Life Coach. Which is a concept much abused in Turkey. I have experienced the saviour side of it, seeing how it can be useful for the confused minds. This was not the purpose though.

Initially my way of thinking has grown from ‘impossible’ to ‘why not’. This change, which looks very minor, is actually the key to a better life. You actually start to spend energy on things which you might think as impossible, which later turn to possible strangely. Not all the time of course, but no problem even if they don’t become true.

After your way of thinking changes; patience, persistence, and courage comes in very naturally. But maybe the most important is someone guiding you on your journey. Someone not getting bored or giving up even at the heart of your depressions, always keeping you motivated to go on. Mine was Gitte. Our product was Atölye Çamur. We will continue, I will continue.

I wish all of you a better life. Eda

Bizden haber almak isterseniz

Tel: 0090 536 819 1769

Email: dogakorsani@gmail.com

  • Facebook
  • Instagram

© 2023 by GREENIFY. Proudly created with Wix.com